Tobameer

Na een mooie en wederom spannende autorit zijn we in Parapat aangekomen. Daar eindigt onze taxirit bij de pier en worden onze tassen op de ferryboot gezet naar Samosir, een eilandje in het Tobameer. Het Tobameer is ontstaan door een heleboel vulkaanuitbarstingen zo’n 74.000 jaar geleden. De top van de vulkaan is er toen afgeblazen, is weer neergekomen op de vulkaan en heeft daar als het ware een gat in geslagen. In dit gat is dan het meer ontstaan. Om even terug te komen op de vulkaan die we bezochten in Berastagi, daar zagen we zand en een klein beetje water. Stel je voor dat dat water dus uitgegroeid zou zijn tot een meer, dan ontstaat dus een kratermeer zoals het Tobameer. Dit meer is 100 km lang, 30 km breed en zo’n 450 m diep (dat was de hoogte van de verdieping in Dubai, waarop we de Burj Kalifa hebben bekeken). Maw, dat is echt heel diep. Samosir is dan weer een eilandje dat later in het kratermeer is ontstaan. Op dat eilandje overnachten wij in het plaatsje Tuk Tuk. Hier zou het toeristisch moeten gaan worden.  Op de ferry vragen ze naar wel hotel we gaan en daar worden we dan ook keurig op de pier afgezet. Wat een service ;-).

We hebben een klein hotelletje aan het meer met een zwembad erbij. Heerlijk, het uitrusten kan gaan beginnen. Ware het niet dat het regent en hoewel de temperatuur nog altijd goed is, met regen ga je toch niet in het meer of in het zwembad. Er wordt dus gevist en we verkennen de buurt te voet, zitten naast een heel bekend hotel (van 3opreis en alle andere reisprogramma’s). Op onze navraag zat dit helemaal vol, dus vandaar dat wij ergens anders geboekt hebben. Maar we kunnen wel gewoon gebruik maken van hun faciliteiten. En ja hoor, daar ontdekt Taco dat ze bitterballen en broodje kroket op de kaart hebben staan. En als toefje op de taart draaien ze ook nog eens André Hazes. Geeft toch een andere sfeer aan dat mooie, open Indonesische restaurant met zich op zwembad en meer. Maar goed, alle backpackers klagen steen en been hierover en ondertussen zijn de broodjes kroket niet aan te slepen. Wel zeggen ze er allemaal bij dat ze dat thuis echt nooit eten. Wij houden braaf onze mond, bij ons gaat iedere week gewoon de frietpan aan en broodje kroket is best makkelijk te maken als je moe thuiskomt en geen zin hebt om te koken. En is gewoon erg lekker, dus...

Die dag laten wij ons nog een uurtje masseren bij Tobacottages, heel fijn, maar best pijnlijk - vooral voor mijn rug/bekken die na het vele lopen en klimmen volledig kapot is. Gelukkig raken ze die niet aan, maar maken ze de rest van de spieren wel los. We kunnen er hierna weer even tegenaan. De jongens willen geen massage, hebben een uurtje rust bij de WiFi-paal van het hotel...

We huren nog een dag een scooter om het eiland te verkennen, maar dat eiland blijkt toch groter dan we dachten. Na al een halve ochtend op de scooter te hebben gezeten, draaien we om en komen uiteindelijk in een flinke hoosbui terecht. Met 70 km per uur op de scooter raak je dan aardig snel doorweekt en komen de regendruppels op onze shirtjes en korte broeken best hard aan, dus terug naar het hotel. Even geschuild en daarna weer de andere kant van het eiland op. We zien onze kans op een rustige straat om Luuk en Taco te leren scooterrijder en dat gaat ze verrassend goed af. Helaas is Taco nog net te klein om de scooter goed in balans te kunnen houden bij het stoppen, dus die durven we niet alleen te laten rijden. Luuk daarentegen zou het liefst mij naar huis laten lopen en de scooter zelf meenemen. Maar zoals hij het zelf zegt, hij kent de verkeersregels niet, ze rijden hier links en als gekken, dus laten we dat -verzekeringstechnisch zeker- toch maar niet doen. 

Vanaf ons balkonnetje kijken we uit over het Tobameer, alles is zo mooi groen, het moet hier vast en zeker vaker regenen, anders zou het met deze temperaturen wel dor en droog zijn. Maar het besef dat je dus eigenlijk tegen de rand van een vulkaan aan zit te kijken terwijl wij dus in de krater zitten, dat is best immens. Vooral omdat we eerst in de krater van een andere vulkaan hebben gestaan, dan komt dat nog beter over.   En dat die krater zo ontzetten groot is, hoe is die kracht wel niet geweest? Er schijnt toen 7 jaar geen zon op aarde te hebben geschenen, vanwege de dikke aslaag die voor de zon hing. Daar kunnen wij wel even stil van zijn. Qua dieren spotten we een slang, veel honden, katten en buffels met witte reigers op hun rug. Ook zien we meerdere malen een visarend boven het meer hangen en tijdens onze scootertocht zien we hem van heel dichtbij. Wat een spanwijdte die vleugels, fantastisch. En dan besef je maar weer eens dat je de volgende keer toch echt je goede fotocamera mee moet nemen, want die telefooncamera is goed, maar kan toch net minder.   

Het Tobameer was mooi, maar jammer van alle regen. (We blijven klagende hollanders he). We zouden zo graag eens zon zien en een beetje bijtanken. Maar het eten is heerlijk, de mensen heel lief en vriendelijk. Luuk en Taco worden nog steeds door alle meiden belaagd (ze zitten aan ze, met name aan Luuk) en willen met hen op de foto (of doen dat stiekem). We lachen er maar om, maar zij voelen zich best ongemakkelijk. Toeristen zijn er toch maar weinig, dus de mensen zijn echt blij als ze ons zien.  

De laatste avond scoren we nog even een leuk souvenir voor in onze veranda, dat proberen we met alle bijzondere reizen te doen. Maar al onze onderhandelingsvaardigheden kunnen overboord als Luuk en Taco medelijden krijgen met de oma die ons het masker verkoopt. Ze is het al aan het inpakken, we gaan niet meer afdingen. Richard wil maar 300.000 betalen en zij wil 325.000. Richard loopt weg (beste onderhandelingstactiek altijd), maar onze jongens en ik doen niet mee, we vinden het wel best. Staan we hier nu echt te onderhandelen over de laatste 1,25 euro?! 

De andere ochtend vertrekken we weer vroeg met de ferry om naar Bukittingi door te reizen. Om 7.40 uur worden we opgepikt, rijden zo’n 3 uur met de auto en daarna een uurtje vliegen van Medan naar Padang. Vanuit daar weer 3 uur met de taxi naar Bukittingi. Met andere woorden, dan we hebben er weer 12 volle uren reizen op zitten.